by -D4D1
Κοίταξε αυτόν τον τοίχο
Είναι το όριο σου
Πότε δεν τόλμησες να τον γκρεμίσεις
Ζωγράφισες ένα παράθυρο και βγήκες έξω
Στον ολόδικό σου φτιαχτό κόσμο
Είχε σύνεφα σαν από ζάχαρη
Όμως δεν έβρεχε
Και τρώγωντας τους καρπούς των δέντρων
δεν ερχόταν η Θεία δίκη
"Και κάθε είδους κακία και πονηριά" είπες
"δεν χωράει στον δικό μου κόσμο"
Τότε το κατάλαβες
Πως τα θεμέλια αυτού του παραμυθένιου κόσμου
ήταν ο εγωισμός, η αδιαφορία, ο φόβος
και κάθε άλλη κακία που βρίσκει καταφύγιο
στην αδύναμη ψυχή σου...

0 σχόλια:
Ανάρτηση Σχολίου