by -Teh-cHix0r
Blue Hotel, on a lonely highway. Blue Hotel, life don't work out my way.
Άκούω τους πρώτους στίχους και νιώθω πως καταρρέω. Δεν ξέρω τι μου γίνεται και αυτό που με πληγώνει περισσότερο είναι πως το αφήνω να φανεί χωρίς φόβο. Και το κάνω για να με προσέξει κάποιος. Ίσως ακόμα και να το εκμεταλευτεί... Το 'χω ξανακάνει και 'χει πετύχει. Καθε μου ανάσα και πεθαίνω λίγο ακόμα από τις ενοχές. Έχω φταίξει... και η καταδίκη μου θα 'ναι αυτό το πικρό συναίσθημα που ξυπνάω καμμιά φορά με τα τραγουδάκια των 70's τα ζεστά πορτοκαλί χαράματα του Ιούνη... Το πιάνο τώρα παίζει μια γνώριμη rock n roll μελωδία...Ρίχνω ένα χαμόγελο και σκεφτομαι το δικό του εκείνο χαμόγελο... Αθώο και γεμάτο γνώσεις μαζι... Αγγιζε κατευθείαν την καρδιά μου και με ζέσταινε. Δεν είμαι ερωτευμένη! Δεν μου χρειάζονται τέτοιοι "μπελάδες" τώρα... Μόνο το χαμόγελο του θέλω να βλέπω που και που... και να ακούσουμε μαζί το Βlue hotel για να του ψυθιρίσω πως...:"Blue Hotel, I was waiting only..."
1 σχόλια:
παράξενο χρώμα το μπλε.. δεν είναι ήρεμο και μυστήριο σαν κάτι να κρύβει σαν να σου λέει "δεν είμαι τόσο ήσυχο όσο φαίνομαι, ψάξε πιο καλά"..
πολύ μ αρέσει το μπλε τελευταία..
Ανάρτηση Σχολίου