by -alexa-k
Ηθελα να γυρίσω πίσω να του το πω...Γυρίζοντας το κεφάλι μου κατάλαβα πως το τρένο έφευγε και μαζί του έπαιρνε τον μόνο άνθρωπο που αγάπησα.Τα ονειρά μας.ΑΔΙΚΙΑ. Η μόνη λέξη που μου ερχόταν στο μυαλό και αμεσως μετά εκεινες οι κουβέντες που είχαμε πει το βράδυ στο μπαλκόνι με θέα τα φώτα της πόλης.Μου χες πει: "μια ζωή μπροστά σου θα την βρίσκεις την αδικία και μέχρι να πεθάνεις η ψυχή σου θα βιώνει κάθε μέρα έναν μικρό θάνατο..". Μου 'χε φανεί υπερβολικό και κάπως αστείο τότε... Τα λόγια σου μπερδεύτηκαν με τον καπνό και ταξίδεψαν μακριά."Σε λατρεύω" φώναξα. Ένας περάστικός γύρισε και με κοίταξε γελώντας ειρωνικά...Αδικία.Πάγωσα, γύρισα την πλάτη μου και ταπεινωμένη περπάτησα προς την έξοδο. Μου 'χες πάρει τα πάντα.Αξιοπρέπεια, Βούληση, τον ίδιο μου τον εαυτό... Δεν σε κατηγόρησα ποτέ. Απλά ένιωσα εκείνον τον μικρό θάνατο. Αδικία...
Μπόρει να τον αγάπησα...μπορεί να ταν και μια πλάνη του μυαλού μου...
Βρώμικα παιχνίδια...
1 σχόλια:
Καταρχάς - έστω κάπως ετεροχρονισμένα- σε ευχαριστώ πολύ για τον τρόπο όχι που σχολίασες τα κείμενά μου, αλλά για αυτά που σου ξύπνησαν και σε παρακίνησαν να τα σχολιάσεις. Σε ανακάλυψα κι εγώ. Διάβασα τα δικά σου. Οι σκέψεις σου έχουν πολύ ενδιαφέρον, αν και κάπως σκοτεινές και αμφίσημες. Προφανώς έχεις πολλά να πεις. Αλλά ο πεσιμισμός δεν είναι η μόνη διέξοδος σε ό, τι μας φυλακίζει και μας ματώνει. Το φως έχει διάφορες εκφάνσεις που έχουν πολλά να σου πουν αν τις ανακαλύψεις και αν τις προ(σ)καλέσεις. Ενώ το σκοτάδι, έχει μία μόνο υπόσταση. Και, κατά τη γνώμη μου, πολύ βαρετή. Δηλαδή, μη μεταφέρεις τη ζωή σου στην τέχνη. Κάνε το αντίθετο. Γιατί το πρώτο είναι επίφοβο και επισφαλές. Δημιουργούνται επικίνδυνες ταυτίσεις που δε σε βγάζουν από το λαβύρινθο της αμφιβολίας, απλώς τον μεταμορφώνουν. Κρύψου μέσα στην τέχνη, μην προβάλλεις τη ζωή σου ως έχει, αλλά αποστασιοποιημένα, για να μπορέσεις να λυτρωθείς. Αλλιώς αναλώνεσαι και αυταπατάσαι. Τα κείμενά σου είναι πολύ όμορφα, γιατί είναι πολύ πολύ προσωπικά. Μη μας τα δίνεις όλα. Κράτα και για σένα κάτι. Γιατί όταν θα το θελήσεις πίσω, κανείς δε θα σου το δώσει. Και θα σου τρώνε λίγο λίγο την ψυχή σου, μέχρι να γίνεις κι εσύ θεατής των πράξεών σου. Ασχολούμαστε με την τέχνη για να μπορούμε τις υπόλοιπες στιγμές μας να γελάμε. Όχι για να βουλιάζουμε βαθύτερα. Έτσι δεν είναι; Στα λέω αυτά με πολλή και αληθινή εκτίμηση, γιατί κι εγώ τα ανακάλυψα αυτά και θεωρώ σκόπιμο να τα μοιραστώ - πιστεύω- με ένα άτομο που καταλαβαίνει τι εννοώ. Έχεις χρώματα στην ψυχή σου και είναι πολύ όμορφο αυτό. Και φαίνεται να αγαπάς τον εαυτό σου. Έτσι κι αλλιώς αυτός είναι ο μόνος παντοτινά πιστός μας σύντροφος. Χάρηκα για την επικοινωνία, χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να διαφέρουν και να αναζητούν την ουσία, όπως εσύ. Ο δρόμος είναι μακρύς αλλά όχι ατέλειωτος. Θα χαρώ να δω τις επόμενες σκέψεις σου...
Καλό βράδυ...
Μ.
Ανάρτηση Σχολίου