Κι όταν η απουσία γίνει τρόπος ζωής...

Πονάει να αφήνεις κάποια πράγματα πίσω...και πονάει ακόμα πιο πολύ το ότι πρέπει να τα αφήσεις να φύγουν... ή το οτί αυτά σ'αφήνουν...δεν ξέρω τι πονάει πιο πολύ...η απόριψη ή το ηλίθιο μυαλό μου που γυρνάει όλο στα λάθος πρόσωπα...?
Κανείς δεν θα απαντήσει... Δεν θέλω...Δεν θέλω να ακούσω τίποτα...


Χθες σε είδα... στο πρόσωπο εκείνου του τύπου που με κοιτούσε επίμονα στο μπαρ... Μοιάζατε... Δεν ήσουν εσύ όμως.
Που και που ξεφεύγει η σκέψη μου και τρέχει σε σένα... βέβαια ειμαί καλά, συνήθως...

είμαι ελεύθερη... δεν πονάω πια... Ουτε και αισθάνομαι όμως...
Θλιβερό;
you have no fucking idea....